บทที่ 27 สร้างสามห้องพอ

พอแสงเทียนภายในห้องดับลงแล้ว ชุยหยุนก็สวมกอดหลิงเฟิ่งเอาไว้ทันที ลมหายใจของเขาที่เป่ารดอยู่ที่ต้นคอของหลิงเฟิ่ง ทำให้นางนึกถึงรสจุมพิตเมื่อเช้ามืดขึ้นมา

“เฟิ่งเออร์...” เขาเอ่ยเรียกนางเสียงกระเส่า

“นอนเลย พรุ่งนี้ท่านต้องตื่นแต่เช้า” นางหดคอหนี พร้อมทั้งซุกหน้าลงหมอนเพื่อไม่ให้เขาหาโอกาสรังแกนางได้

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ